Profesor dr hab.inż. Michał Kleiber (ur. 23 stycznia 1946 w Warszawie) – polski naukowiec, specjalista z zakresu mechaniki i informatyki, były minister nauki, od 2007 prezes Polskiej Akademii Nauk, były doradca społeczny prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. kontaktów z nauką.

Ukończył studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej oraz Wydziale Matematyki, Mechaniki i Informatyki Uniwersytetu Warszawskiego. Obronił następnie doktorat i habilitację. W 1989 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Od lat związany z Instytutem Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk, w latach 1995–2006 pełnił funkcję dyrektora tej jednostki[1]. Jest autorem blisko 250 publikacji naukowych i siedmiu książek poświęconych zastosowaniom nowoczesnych metod komputerowych w badaniach naukowych, technice i medycynie.

W latach 1976–1981 pracował na niemieckich uniwersytetach w Stuttgarcie, Hanowerze i Darmstadt. Od 1983 do 1984 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Kalifornijskim, a latach 1992–1993 na Uniwersytecie w Tokio.

W 1994 został redaktorem naczelnym czasopisma naukowego "Archives of Computational Methods in Engineering" oraz członkiem zarządu International Association of Computational Mechanics. Był przewodniczącym Rady Dyrektorów Placówek Naukowych PAN oraz członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni Naukowych i Tytułu Naukowego. W latach 1998–2001 reprezentował Polskę w Radzie Gubernatorów Wspólnotowego Centrum Badawczego Unii Europejskiej. W 2005 powołano go na stanowisko prezesa European Materials Forum.

Od 19 października 2001 do 31 października 2005 był ministrem nauki i szkolnictwa wyższego (od 2 maja 2004 ministrem nauki i informatyzacji) oraz (do czasu likwidacji) przewodniczącym Komitetu Badań Naukowych w rządach Leszka Millera oraz Marka Belki. W tej roli przewodniczył delegacji naukowców Polskich z wizytą w Londynie w 2002 roku i brał udział w debacie zorganizowanej przez STPwWB na temat roli środowiska naukowego na obczyźnie do rozwoju Polski. W latach 2003–2005 zajmował stanowisko przewodniczącego rządowego Komitetu ds. Umów Offsetowych.

Od 19 stycznia 2006 sprawował funkcję doradcy społecznego prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. kontaktów z nauką.

Wspierał inicjatywę integracji polonijnych środowisk naukowo-technicznych w układzie pan-europejskim co doprowadziło do powstania w 2004 r. europejskiej federacji polonijnych stowarzyszeń naukowo-technicznych (EFPSNT). Sponsorował i roztaczał patronat nad wydarzeniami historycznymi stowarzyszenia w latach kierowania ministerstwem nauki i informatyzacji oraz polską akademia nauk (vide: spotkania polskich naukowców z kraju oraz zatrudnionych w brytyjskich uniwersytetach – 2003 r., „tygodnia techniki i nauki polonijnej” - 2008 r. oraz tegorocznej naukowej konferencji historycznej z okazji 70-lecia naszego stowarzyszenia pt. „inżynierowie – zawsze w służbie polsce – historia i przyszłość” odbytej 25-26 września 2010 r. w Londynie.

Jest członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk, od 1 stycznia 2007 zajmuje stanowisko prezesa PAN. Wybrany członkiem Austriackiej Akademii Nauk (2002), Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk (2006), Academia Europaea (2009), Europejskiej Rady Badań (2006), Komitetu Sterującego Rady Zarządzającej Europejskiej Fundacji Nauki w Strasburgu (2007), Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK) (2009).

W 2001 otrzymał Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej za opracowanie nowych metod analizy i optymalizacji w nieliniowej termomechanice ciał odkształcalnych.

W 2003 Politechnika Lubelska, a w 2004 Politechnika Krakowska przyznały mu tytuł doctora honoris causa. Takie same wyróżnienia nadały mu również uczelnie w Mons i Darmstadt oraz Polski Uniwersytet na Obczyźnie (PUNO) w Londynie w 2007 roku. Wygłosił wówczas wykład na temat : "Uniwesytet dzisiaj: autonomia, etyka, odpowiedzialność"

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Wynalazczości Królestwa Belgii.

Laureat medalu Calos Cagathos przyznawanego przez "Echo Krakowa", Uniwersytet Jagielloński i Polski Komitet Olimpijski sportowcom osiągającym sukcesy zawodowe po zakończeniu kariery.

(Opracował: dr inż. Andrzej Fórmaniak)