TECHNIKA I NAUKA nr 73

Prof. dr hab. inż.
Józef Wojnarowski
Akademia Inżynierska w Polsce

WSPOMNIENIE
O WYCHOWANKU
LWOWSKIEJ SZKOŁY
POLITECHNICZNEJ
Władysławie Sikorskim

W 160. Rocznicę Politechniki Lwowskiej W s p o m n i e n i e w świetle protokołu egzaminacyjnego o jej studencie i wychowanku Władysławie Sikorski, generale broni, premierze Rzeczypospolitej Polskiej i mężu stanu.

Historia odnaleziona - poniżej

(...)

Na podstawie drugiego państwowego egzaminu Rada Wydziału zatwierdzała
dyplom ze stopniem akademickim inżyniera (według dzisiejszej terminologii – magistra inżyniera – karta 6)[1].

Spostrzeżenie autora:

Tematy zadań klauzurowych zaświadczają o niezmiernie wysokim poziomie nauk wykładanych w sławnej Szkole Politechnicznej we Lwowie.

Z ilości przedmiotów egzaminacyjnych i liczby profesorów - członków komisji egzaminu ustnego, można najlepiej poznać ówczesny poziom naukowy tej Uczelni, wagę i powagę egzaminu, niemające porównania z dzisiejszymi czasami. Rocznica 160-lecia Politechniki Lwowskiej jest świetną okazją do przedstawienia tych kilku kart do przywołania pamięci o wybitnie uzdolnionym inżynierze, który miał zaszczyt i szczęście łączyć w wielkim stylu „pióro z karabinem” w walce o przyszłą wolność i niepodległość ojczyzny. Jest to zarazem najlepszy wstęp do jego przyszłej wielkości i sławy jako żołnierza i oficera w wojnie światowej 1914-1918, a później generała podporucznika (od 1. 04. 1920 r.), wielkiego organizatora i stratega w wojnie z Rosją bolszewicką w roku 1920, który dowodząc 5-tą armią polską rozbił armie rosyjskie nad Wisłą i Wkrą. Nie można było o tym zapomnieć, tym bardziej, że młodzież akademicka Politechniki Lwowskiej zapisała się złotymi zgłoskami w obronie polskości Lwowa i Ojczyzny, szczególnie w tzw. listopadowych bojach lwowskich, roku 1918, a później w czasie II wojny światowej.

W okresie międzywojennym był premierem (1922-23), ministrem spraw wojskowych i Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. W czasie II wojny światowej 1939-45 był naczelnym wodzem polskich sił zbrojnych i premierem w rządzie emigracyjnym we Francji (do 1940 roku), a później w Wielkiej Brytanii, aż do chwili tragedii gibraltarskiej, kiedy to 4. lipca 1943 roku zginął w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach. Obecnie Jego doczesne szczątki spoczywają na królewskim Wawelu.

Z okazji 60-lecia zakończenia drugiej wojny światowej i zarazem 60-lecia powstania Politechniki Śląskiej jako godnej kontynuatorki nauki i tradycji Politechniki Lwowskiej, a także 60-lecia naszego Wydziału Mechanicznego-Technologicznego, godzi się połączyć te pamiętne rocznice z 160-tą rocznicą Politechniki Lwowskiej i na tle tych rocznic skromnie ukazać sylwetkę jednego z najgłośniejszych jej uczniów i wychowanków a także jednego z najlepszych synów polskich – Władysława Sikorskiego. Będąc zaproszony przez JM Rektora Politechniki Lwowskiej prof. Jurija Rudawskiego na uroczystość 160-lecia tej uczelni miałem niezwyczajny zaszczyt wręczyć Mu, podczas uroczystej akademii (Karta 6), odbitkę tego dokumentu, rzadkiego, im nieznanego, i którego Politechnika Lwowska nie posiadała. Z okazji tej charakterystycznej rocznicy Uczelnia wybiła pamiątkowe medale (autor niniejszego artykułu otrzymał taki medal –Karta 7).

Godzi się wspomnieć, że w czasie roku jubileuszowego odsłonięto w gmachu głównym Uczelni tablicę poświęconą pamięci profesorów Politechniki, którzy w piątym dniu niemieckiej okupacji, 4. lipca 1941 r., zostali rozstrzelani na Wzgórzach Wuleckich(Karta 8).

Od redakcji:
Pełny tekst kopii dokumentów znajduje się w wydaniu drukowanym Nr 73/2005-7 „Techniki i Nauki”,
który został również przekazany Instytutowi Polskiemu oraz Muzeum Gen. Sikorskiego w Londynie. Redakcja bardzo dziękuje autorowi za udostępnienie artykułu do publikacji.

---

[1] W książkach R. Wapińskiego i O. Terleckiego podawany jest rok 1908.
Z dokumentującego podania wynika, że stopień inżyniera uzyskał w 1909 r.