TECHNIKA I NAUKA nr 73

WSPÓŁCZESNE SYLWETKI POLSKICH INŻYNIERÓW POLONIJNYCH

Kandydat polonijny został „Złotym inżynierem 2007” o sobie...

Mgr inż. Lucjan Sobkowiak

Stowarzyszenie Inżynierów
i Techników Polskich we Francji

Jestem absolwentem Politechniki Wrocławskiej. Pierwszy dyplom inżyniera mechanika, o specjalności „technologia budowy maszyn“ uzyskałem w 1956 roku. Studia kontynuowałem na nowo utworzonej specjalności „przyrządy optyczne”, na której uzyskałem drugi dyplom magistra inżyniera w 1964 roku, gdyż w międzyczasie podjąłem pracę w przemyśle elektronicznym.

Będąc wdrożonym w dziedziny techniki, z którymi nie miałem kontaktu w czasie moich studiów, postanowiłem odbyć dodatkowe studia zaoczne z automatyki przemysłowej na Politechnice Warszawskiej. Były to studia jednoroczne dla inżynierów, które ukończyłem w 1965 roku.

Moim głównym zainteresowaniem od czasów już gimnazjalnych była nowoczesna technika i technologia.

W 1968 roku wyjechałem do Francji, gdzie rozpocząłem nowy okres zarówno w życiu zawodowym jak i osobistym. Na początku 1969 roku zostałem zatrudniony przez firmę „SIERMECA“, która potrzebowała inżyniera do zorganizowania w Izraelu firmy, produkującej części zapasowe do francuskich samolotów „Mirage“, będących w wyposażeniu izraelskiej armii w tym czasie.

Do wyjazdu nie doszło, gdyż w międzyczasie powierzono mi opracowanie silnika hydraulicznego, na który otrzymałem pierwszy patent we Francji. Byłem więc potrzebny firmie do uruchomienia jego produkcji. Realizacja tego projektu łącznie z wykonaniem prototypów odbyła się w rekordowym czasie, bo w 3 miesiące. Już w czerwcu tego roku pokazaliśmy prototyp tego opatentowanego silnika na wystawie lotniczej „Le Bourget“ w Paryżu, na której wzbudził duże zainteresowanie.

Dla tej firmy wykorzystałem po raz pierwszy zastosowanie technologii wiązki elektronowej, z którą zapoznałem się w międzyczasie, dla uratowania całej serii skomplikowanych części, w których po obróbce znaleziono wewnętrzne wady odlewnicze.

Ta nowa praca i nowa dziedzina, w którą wszedłem, zmobilizowała mnie do odbycia dodatkowych studiów w Wyższej Państwowej Szkole Aeronautycznej (lotniczej) - „Ecole Nationale Supérieure Aéronautique, w Paryżu, w dziedzinie systemów elektro-hydraulicznych u profesora Faisandier.

W 1970 roku otrzymałem kilka nowych propozycji pracy w dużych firmach francuskich. Zatrudniłem się w firmie „SOPELEM“, która była grupą firm o różnych przekrojach produkcyjnych i rozsianych w różnych częściach Francji.

Moim zadaniem było zorganizowanie Centralnego Biura Technologicznego z siedzibą w Paryżu, którego zostałem kierownikiem. Biuro to, we współpracy z istniejącymi biurami technologicznymi poszczególnych firm, miało za zadanie wprowadzenie nowoczesnych technologii i nowoczesnych metod uprzemysławiania, zarówno nowych konstrukcji, jak i będących już w produkcji.

Wprowadzenie metody analizy wartości i waloryzacji metod produkcyjnych (value analysis and value engineering) były moim głównym zadaniem. Stosując tę metodę mieliśmy uzyskać maksymalną obniżkę kosztów produkcji. Z satysfakcją stwierdziłem, że tę metodę zastosowałem już wcześniej, nie wiedząc o tym w przemyśle elektronicznym w Polsce przy oszczędzaniu metali kolorowych.

Firmy grupy „SOPELEM“ produkowały sprzęt optyczny, począwszy od prostego obiektywu do mikroskopu elektronowego, sprzęt elektroniczny związany z urządzeniami optycznymi, sprzęt elektro-hydrauliczny (między innymi dla samolotu „Concorde“), sprzęt mechaniczny wysokich precyzji. Miałem więc duże możliwości wykorzystania szerokiego wachlarza moich studiów i już zdobytych doświadczeń.

W tym czasie poza moją pracą w firmie „SOPELEM“, zgłosiłem mój drugi patent francuski na system globalnej kontroli bezpieczeństwa w samochodach, niezależny od kierowcy.

Również namówiony przez profesora Nomarskiego, otworzyłem przewód doktorski w Instytucie Optycznym w Orsay pod Paryżem, w dziedzinie obiektywów mikroskopowych.

Przerwałem go, gdyż w 1974 roku zrezygnowałem z pracy w „SOPELEM“ tworząc pierwszą własną firmę we Francji „ADVANTECH“ (od advance technology). Celem jej było rozwój i zastosowanie nowoczesnych technologii w przemyśle, w oparciu o własne opracowania, jak i instytutów naukowych i biur rozwojowych.

Założenie własnej firmy otwarło mi drogę do współpracy z firmami amerykańskimi, takimi jak: Johnson Lamson, Waterbury Farrel, Abar, Compulaser et Rayteon, z firmami angielskimi: Wentgate i Torvac, niemieckimi: VTN i Schmetz.

Firma skoncentrowała się na rozwoju i zastosowaniu technologii wiązki elektronowej i laserowej oraz rozwoju technologii próżniowej. W naszym programie sprzedaży był sprzęt nowoczesnych technologii, jak: obrabiarki numerycznie sterowane (CNC), piece próżniowe do obróbki cieplnej i do lutowania w wysokich temperaturach, systemy laserowe do spawania, cięcia, wiercenia, drukowania, obróbki cieplnej oraz maszyny do spawania wiązką elektronową. Poza częścią techniczno-handlową rozwinąłem również działalność usługową w wyżej wymienionych dziedzinach.

Stosując te technologie podejmowaliśmy się napraw zmęczonych części samolotowych silników odrzutowych, (jak np.: łopatki turbinowe). Jest to bardzo odpowiedzialna praca.

A teraz opowiem historię mojego 3-go patentu uzyskanego we Francji w 1999 roku, gdyż był on najtrudniej do wykonania.

Francuska firma narodowa produkcji elektryczności “EDF” zwróciła się do mnie z prośbą o rozważenie możliwości napraw końcówek systemu chłodzenia w ogromnych wymiarów generatorach elektrycznych, o mocy 900 i 1300 Megawatów w elektrowniach atomowych.

Dla rozwiązania tego problemu wykorzystałem technologię laserową połączoną z opracowaniem specjalnej głowicy rewolwerowej o ośmiu pozycjach, przeznaczonej do odchylania wiązki laserowej i skierowania jej sukcesywnie z jednego obszaru powierzchni obrabianej na następną. Obszarów tych było 8. Dzięki temu patentowi naprawa generatora trwa 1 tydzień, zamiast jak poprzednio 6 miesięcy, a czasem więcej. Ten patent wyeliminował wymianę elementu uszkodzonego, którego koszt w tym czasie wynosił od 5 milionów francuskich franków. Patent ten pozwala w sposób szybki i ekonomiczny naprawiać te elementy.

W 1980 roku otworzyłem firmę “Elektronen-Strahl-Technik” w Niemieckiej Republice Federalnej, firmę „Atelor” w Lotaryngii we Francji.

W roku 1986 otworzyłem firmę partnerska (joint venture) „D & A“ z firmą kanadyjską “Diemaster” w Toronto, Kanada.

W 1990 roku otworzyłem na Florydzie w Stanach Zjednoczonych nową firmę “BEAMTECH”. Jej celem było wejście przez “ADVANTECH” na rynek amerykański, dotychczas trudny do osiągnięcia z terenu Francji. Firma “BEAMTECH” kontynuuje ten sam program, co “ADVANTECH” we Francji i Europie. Pracujemy dla firm o programie NASA, medycznych, wysokich technologii, przestrzeni kosmicznych, lotniczych i napraw silników samolotowych.

Od 1970 roku do chwili obecnej jestem członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Polskich we Francji, powstałego w 1917 roku. Jest to najstarsze polskie stowarzyszenie techniczne na świecie. W latach 1986 – 1992 byłem jego prezesem.

W tym okresie udało mi się stworzyć nowe metody jego pracy i działalności, co przyczyniło się do rozwoju Stowarzyszenia, któremu groził upadek. Częste wyjazdy do USA zmusiły mnie do wycofania się z funkcji prezesa. Obecnie jestem członkiem zarządu Stowarzyszenia, a w uznaniu zasług zostałem mianowany jego członkiem honorowym. NOT odznaczył mnie złotą odznaką, a Stowarzyszenie Techników polskich w Anglii odznaczyło mnie również ich złotą odznaką za rozwój współpracy między naszymi bratnimi stowarzyszeniami.

Całą moją działalność zawodową skupiłem we Francji i Stanach Zjednoczonych.

Nawiązałem kontakty do współpracy z „Instytutem Elektroniki Przemysłowej“ w Warszawie i firmą „DORA“ we Wrocławiu.

Mój obecny program zawodowy to kontynuacja unowocześniania działa elektronowego do nowej koncepcji maszyn do spawania wiązką elektronową, co być może będzie zakończone nowym patentem w tej dziedzinie.

Również obecnie zgłosiłem wniosek patentowy w zupełnie odległej dla mnie dziedzinie „Bioagroproduktów“ z możliwością uruchomienia produkcji nowego jeszcze nieistniejącego obecnie na rynku produktu bio-spożywczego.

Paryż, 5-ty grudnia 2007 r.

◊◊◊

Paweł Krysiak.

Inżynier, który nie stoi w blasku reflektorów...

...na eksponowanych stanowiskach,
ale na pewno można Go spotkać tam,
gdzie dzieje się coś ważnego lub
gdzie trzeba zapracować na sukces.

Charakterystyka
Paweł Krysiak - inżynier europejski, posiada polskie uprawnienia budowlane w branży elektrycznej bez ograniczeń, członek: STP, SEP/NOT, IET (MIIB – Czasowo). Wśród przyjaciół znany jako „Pikej” (od inicjałów PK).

◊

Jest to niewątpliwe inżynier z jednym z największych wachlarzy doświadczeń zawodowych i organizacyjnych, jakich można spotkać na rynku pracy. Zaczynając od nowatorskich rozwiązań inżynierskich (prace projektowe) przez administrowanie projektem, praca w Ministerstwie Transportu Gospodarki Morskiej do nadzorowania i zarządzania finansami dużego projektu modernizacji Europejskiej Linii Kolejowej E-20 Berlin-Moskwa na Polskim odcinku Biuro Inwestycji Dyrekcji Generalnej PKP. Obecnie pracuje w branży konsultingowej w UK na Lotniskach Gatwick i Heathrow.

Przypadkowy turysta przechodząc przez Londyn na pewno natknie się na jeden z wielu projektów realizowanych przez niego np.: budynek Parlamentu - White House, zespół budynków na przeciwko Tower of London, czy też wieżowiec w City. Największe projekty w Polsce, w których brał udział to: wieżowiec DAEWOO w Warszawie, hala dworca kolejowego we Wrocławiu. Wielkie centra handlowe z zespołami multikinowymi w Łodzi, Poznaniu, Krakowie i Lublinie.

Na arenie międzynarodowej poza wcześniej wymienionymi projektami brał udział w projektowaniu między innymi wieżowca bankowego w Doha, Fabryki kosmetyków AVON w Moskwie.

Wykształcenie

Z wykształcenia inżynier elektryk po Politechnice Warszawskiej. Niewątpliwy wpływ na rozwój kariery zawodowej miał jego promotor profesor Bełdowski (minister, rektor). Praca dyplomowa napisana pod jego kierownictwem dotyczyła nowoczesnych metod transmisji i rozdziału energii elektrycznej, była częścią składową Rządowego Programu rozwoju energetyki - PR8.

Podążając za swoją pasją ukończył podyplomowe studium pedagogiki Twórczego Myślenia u prof. Andrzeja Góralskiego na Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej. Napisaną tam prace dyplomowa pt. „Szkoła Twórczego Myślenia” wprowadził w życie współorganizując Grupy Twórcze „CEFEIDA”- „Pieczyska”

Aktywność zawodowa

Po zakończeniu studiów rozpoczął prace jako asystent projektanta w Centralnym Biurze projektowo Badawczym Budownictwa Kolejowego. Gdzie oprócz standardowych prac projektowych w branży elektrycznej wykonał projekty prototypowe np.:

Stanowisko hartowana obręczy zestawów kołowych z wykorzystaniem średnich częstotliwości. Zadaniem maszyny było przyśpieszenie procesu obróbki-hartowania zestawów kołowych do wagonów kolejowych. Dźwig nożycowy dla hali całopociągowej na stacji Olszynka Grochowska.

Współpraca nad ergonomicznym pulpitem sterowniczym dla lokomotywy ET 22 z CNTK (Centrum Naukowo Techniczne Kolejnictwa).

Z uwagi na aktywną postawę został promowany i przeniesiony do pracy w Ministerstwie Transportu na Stanowisku Szefa Sekretariatu Zagranicznej Jednostki Doradczej Programu PHARE, finansowanego przez Unie Europejską. Celem tej było dostosowanie polskiego systemu transportowego do wymagań Unii Europejskiej w zakresie transportu, prawodawstwa, logistyki, organizacji, zarządzania, finansów etc. Jednym z elementów pracy nad finansami było przygotowanie systemu dotacji. Program zakończył się pełnym sukcesem, czego efektem były następne programy pomocowe dla Polski oraz dotacje na budowę Szybkiej Linii Kolejowej E20.

Ta zagraniczna jednostka składała się z wybitnych specjalistów europejskich z zakresu transportu, prawa, logistyki, finansów, organizacji itd. Do każdego specjalisty wytypowanego ze strony Unii Europejskiej były przypisane zespoły polskich specjalistów. Prace zespołu nadzorował bezpośrednio Minister Liberadzki.

Po zakończeniu programu PHARE w MTiGM, został przeniesiony do Dyrekcji Generalnej PKP do Biura Inwestycji, zostając członkiem Zespołu Linii Kolejowej E20 Berlin – Moskwa na jej polskim odcinku. Modernizacja linii polegała na jej dostosowaniu do nowej prędkości 160 km/h dla pociągów osobowych.

Jednym z wielu zadań tego zespołu było wprowadzenie nowatorskich rozwiązań technicznych w Polsce jak np.: diagnozowanie stanu podwozia podczas jazdy pociągu, wprowadzenie nowoczesnego systemu sterowania ruchem kolejowym. Natomiast jednym z ważniejszych zadań zespołu było wprowadzenie światowych procedur przetargowych w oparciu o procedury EBOR (Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju), FIDIC (International Federation of Konsulting Engineers) i Bank Światowy. Tu napisał swoją pierwszą publikację „Materiały Przetargowe”. Publikacja ta dotyczyła przygotowania materiałów do przetargów, sposobu organizacji, „prowadzania przetargów, oceny oferentów i ich selekcji”. Stworzył także bazę danych firm współpracujących z Polską Koleją – PKP, w oparciu o program „Excel”.

Po zakończeniu pracy w DG PKP przeszedł do Biura Projektowego Roger Preston and Partner w Warszawie.

Z uwagi na znajomość języka angielskiego i kreatywną postawę awansował do stanowiska koordynatora instalacji elektrycznych, w zespole niskich prądów. Zespół niskoprądowy projektował instalacje teletechniczne, BMS, security, przeciwwłamaniowe, kontroli dostępu, wykrywania pożaru, automatyki pożarowej, nagłośnienia etc. Zajmował się także tworzeniem bibliotek, procedur, optymalizacji pracy, w oparciu o znajomość CAD.

Wraz z grupa trzech inżynierów został wytypowany na praktyki do Głównego Biura RPP w Wielkiej Brytanii.

Następnie przez dwa lata pracował w firmie „Milltechnology” na stanowisku CAD-koordynatora instalacji elektrycznych. Wykonywał w niej prace dla takich firm jak Clown House Technology, NJ Bali, Laing O’Rourke. Głównie pracował przy projektach lotnisk Heathrow i Gatwick biorąc m.in. udział w tworzeniu trój-wymiarowego modelu dla jednego z projektów na Heathrow.

Obecnie zatrudniony na stanowisku Senior Inżynier w firmie „Hoare Lea”. Jedną z ciekawszych, a zarazem bardzo nowatorską pracę, jaką wykonał w Hoare Lea było stworzenie „cyfrowego modelu budynku” dla potrzeb Heathrow East Terminal. Model ten został opracowany w celu usprawnienia obliczeń zapotrzebowania na moc elektryczną. Obecnie pracuje nad cyfrowym modelem instalacji elektrycznych w tym budynku oraz „inteligentnymi schematami”.

Działalność pozazawodowa

Działalność pozazawodowa i aktywność społeczną rozpoczął wcześnie. Jeszcze w liceum będąc członkiem kabaretu uczniowskiego „DZWONECZEK”, założył własną Harcerską Drużynę Żeglarską.

Na studiach działał w Wydziałowym Klubie Studenckim MIKS. Jednak głównym jego zajęciem było samopoznanie, co doprowadziło go do bycia asystentem na treningu technik relaksacyjnych u Anny Lańczot w Akademii Życia-Warszawa. Spędził dużo czasu na praktykowaniu jogi, medytacji.

Ukoronowaniem zainteresowań technikami relaksacyjnymi był referat i publikacja na V Ogólnopolskim Zjeździe Filozoficznym w Toruniu, na temat Twórczego Nauczania Relaksu.

Razem z Inżynierem Januszem Szkopinskim zorganizowali Grupę Twórczą „CEFEIDA” - „Pieczyska”. Był to bardzo dobrze zorganizowany Zespół Młodych Twórców mający własny periodyk, konstytucję, godło, hymn, flagę, dokumenty indentyfikacyjne, własny system monetarny, system przyznawania tytułów i stopni. Zespół Twórczy był doskonałym przykładem na spontaniczną twórczość oraz edukacyjne znaczenie twórczości. Z czasem z Grupy Twórczej wyodrębnił się zespół filmowy „FLESZ”. Jeden z filmów Zespołu Filmowego „FLESZ” pt. "PĘTLA” zajął II miejsce na festiwalu filmów amatorskich w Gdyni. Fabuła filmu osnuta była na uwikłaniu się głównego bohatera w pętle czasu.

W ramach Stowarzyszeniu Techników Polskich w Wielkiej Brytanii, po inicjatywnym projekcie prof. dr. inż. Ryszarda Chmielowca utworzenia Centrum Adaptacji Zawodowej dla młodych polskich inżynierów przybywających do Wielkiej Brytanii. Zorganizował grupę inżynierów, którzy rozpoczęli prowadzenie kursów ACAD na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie z siedzibą w Londynie (PUNO). W ten sposób powstała Pracownia Komputerowego Wspomagania Projektowania, której celem jest nie tylko kształcenie, ale też stworzenie forum inżynierskiego dla łatwej wymiany informacji i wzajemnego wspierania się polskich inżynierów pracujących w Wielkiej Brytanii.

◊

Podsumowując jest to inżynier, który nie stoi w blasku reflektorów na eksponowanych stanowiskach, ale na pewno można Go spotkać tam, gdzie dzieje się coś ważnego lub gdzie trzeba zapracować na sukces. W chwili refleksji powiedział: (...)zastanawiające jest jak to jest możliwe, że można znaleźć obok siebie obiekty doskonale przemyślane obok nieprofesjonalnych rozwiązań?”. „Doświadczenie nauczyło mnie pokory w pracy projektowej, że jednak nadejdą interesujące zlecenia i nie należy się niepotrzebnie denerwować ich chwilowym brakiem”. Oczywiście, jak się jest dobrym projektantem.

Jego inżynierskim marzeniem jest wzięcie udziału w projekcie terminalu kosmicznego w Australii.

◊◊◊

Sykulscy - rodzina naukowców polonijnych

Jan Sykulski - profesor, doktor nauk technicznych, inżynier elektryk.
Specjalista i ekspert międzynarodowy w dziedzinie elektrodynamiki technicznej, zastosowań nadprzewodnictwa wysokotemperaturowego, analizy i symulacji zjawisk polowych oraz projektowania i optymalizacji urządzeń elektromechanicznych.
Ur. 28 marca1951 r. w Łodzi. Żona dr Elżbieta Sykulska jest wykładowcą na Uniwersytecie w Southampton. Córka Hanna skończyła studia magisterskie (inżynierię) na Uniwersytecie w Oxfordzie, obecnie kończy doktorat w Imperial College w Londynie, syn Adam skończył matematykę w Imperial College i właśnie rozpoczął doktorat na tej samej uczelni.

◊

Adres kontaktowy:
Professor Jan K. Sykulski, M.Sc., Ph.D, CEng, FIEE, SMIEEE, FInstP, HonProf, FBCS CITP
Head of Electrical Power Engineering Research Group, School of Electronics and Computer Science
University of Southampton. Highfield, Southampton, SO17 1BJ, United Kingdom. Tel: +44 (0)23 8059 3448; Fax: +44 (0)23 8059 3709; E-mail: jks@soton.ac.uk. http://www.ecs.soton.ac.uk/info/people/jks

Wykształcenie

Politechnika Łódzka, Wydział Elektryczny, mgr inżynier elektryk – dyplom z wyróżnieniem (1973). Politechnika Łódzka, Wydział Elektryczny, doktor nauk technicznych (1978). The Engineering Council, Wielka Brytania, Chartered Engineer (1985). Uniwersytet w Southampton, Wielka Brytania, Profesor (1995). W 2004 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nauk technicznych z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Przebieg pracy zawodowej

W latach 1973-1984 pracował w Instytucie Maszyn Elektrycznych i Transformatorów Politechniki Łódzkiej jako asystent, starszy asystent i adiunkt. Prowadził wykłady, ćwiczenia, prace projektowe i magisterskie oraz prace naukowe i wdrożeniowe dla przemysłu. W latach 1980 – 1983 przebywał w Wielkiej Brytanii jako stypendysta British Council. Od 1984 r. pracuje na Uniwersytecie w Southampton, początkowo jako wykładowca a od 1994 r. na stanowisku profesora. W latach 1995-2000 jego profesura była ufundowana przez Royal Academy of Engineering (odpowiednik Akademii Nauk). Obecnie ma tytuł: Professor of Applied Electromagnetics, i jest jednocześnie Dyrektorem Instytutu, Dyrektorem Studium Doktoranckiego i członkiem Senatu. Pełni wiele funkcji poza uczelnią, między innymi jest założycielem i Sekretarzem Generalnym międzynarodowego stowarzyszenia International Compumag Society, redaktorem naczelnym czasopisma naukowego COMPEL wydawanego przez Emerald, założycielem i przewodniczącym Executive Committee of Professional Network on Electromagnetics, the Institution of Electrical Engineers (IEE), członkiem Komitetów Naukowych wielu międzynarodowych konferencji (COMPUMAG, CEFC, ISEF, ISTET, ELECTROSOFT, ICEF, EPNC, JMW, EMF), przewodniczącym międzynarodowej konferencji CEM (Computation in Electromagnetics) organizowanej przez IEE.

Ma honorowy tytuł ‘Visiting Professor’ na uczelniach we Włoszech (Pavia, Genua), Belgii (Leuven), Chinach (Baoding) oraz Polsce (Politechnika Łódzka). Jest powoływany jako ekspert i egzaminator prac doktorskich w wielu uczelniach na świecie (Kanada, Singapur, Malezja, Japonia, RPA i większość krajów Europy). Regularnie opracowuje recenzje dla wielu czasopism naukowych (Journal of Physics, IEE Proceedings, COMPEL, IEEE Transactions, International Journal of Numerical Modelling).

Jest zapraszany jako ekspert do komitetów naukowych (International Advisory Board) w dwóch centrach doskonałości (Centre of Excellence) w Polsce: w Instytucie Elektrotechniki w Warszawie i na Politechnice Lubelskiej.

Ważniejsze osiągnięcia techniczne i zawodowe

Prof. Sykulski jest autorem 253 prac naukowych wyszczególnionych na oficjalnej liście Uniwersytetu w Southampton (http://www.ecs.soton.ac.uk/info/people/jks). Wypromował siedmiu doktorów nauk technicznych. Prowadzone pod jego kierunkiem cztery kolejne pace doktorskie są w toku. Jest współautorem dwóch monografii: Engineering Electromagnetism: Physical Processes and Computation wydanej przez Oxford University Press w 1994 r. oraz Computational Magnetics opublikowanej przez Chapman & Hall rok później. Jest również autorem dużego rozdziału zatytułowanego Magnetic Circuits w encyklopedii Wiley Encyclopaedia of Electrical and Electronics Engineering wydanej przez John Wiley & Sons w 1999 r. Większość prac naukowych opublikował w czasopismach o najwyższym ‘citation index’ (IEEE Transactions on Magnetics, IEE Proceedings, Physica C, COMPEL).

Wymienione poniżej tytuły publikacji odzwierciedlają jego zainteresowania naukowe: High temperature superconducting demonstrator transformer: design considerations and first test results, Comparative study of evolution strategies combined with approximation techniques for practical electromagnetic optimization problems, Computer package for calculating electric and magnetic fields exploiting dual energy bounds, Coupling of motion and circuits with electromagnetic analysis, High temperature superconducting power transformers: conclusions from a design study, Parametric environment for EM computer aided design, Applying Continuum Design Sensitivity Analysis combined with standard EM software to shape optimisation in magnetostatic problems, Design and Performance Evaluations of a Synchronous Generator with High Temperature Superconducting Field Winding and Magnetic Core Using Finite Element Modelling. Profesor prowadził lub prowadzi szereg prac zlecanych przez rządowe i przemysłowe instytucje, np: Electromagnetics of pulsed systems, Design, build and test high temperature superconducting generator, Automated design of electrical machines, Optimisation and simulation of electrical machines, Spinning flywheel energy storage, Ground source heat pumps. Prace prof. Sykulskiego są cytowane w Honorowej Księdze Nauki Polskiej, OPI, Warszawa 2001, oraz Who’s Who in the World, 20th Edition, Marquis, USA, 2003.

Członkostwo w organizacjach i instytucjach naukowych

The Institution of Electrical Engineers (IEE), Wielka Brytania, od 1985 r. (Fellow od 1995 r.);

The Institute of Physics, Wielka Brytania, (Fellow od 2003 r.); The Institute of Electrical and Electronic Engineers (IEEE), USA, od 1991 r. (Senior Member od 1993 r.); The British Computer Society (Fellow od 2005); National Conference of University Professors (NCUP), Wielka Brytania, od 2000 r.; UK Magnetics Society, od 1996 r.; Professional Network on Electromagnetics, Wielka Brytania, członek założyciel, od 2000 r.; International Compumag Society (ICS), członek założyciel i sekretarz generalny, od 1993 r. Polskie Towarzystwo Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej (PTETIS), członek honorowy od 1995 r.

Z przyjemnością należy dodać, że Profesor Sykulski, żona Elżbieta oraz córka Anna są również czlonkami Stowarzyszenia Techników Polskich w Wielkiej Brytanii.

◊◊◊

WŁODZIMIERZ
BRONIC-CZERECHOWSKI

Profesor Architektury i Urbanistyki,
Polski Uniwersytet na Obczyźnie

Miasto Jutra – Samowystarczalna Społeczność?
Nie sama architektura pozwala wygrywać konkursy...

Od redakcji:
Jakie cechy powinien posiadać architekt z wizją sięgajacą w daleką przyszłość? Przedewszystkim wieloletnie doświadczenie, zdobyte w wielu krajach, łatwość w formułowaniu problemu i umiejętność w organizowaniu zespołu ludzi, którzy razem potrafią pracować efektywnie, terminowo i w ramach przydzielonych środków. Ale również dlatego, że mają entuzjazm, który jest zarówno zaraźliwy jak i motywujący. Takie cechy posiada profesor Włodzimierz Bronic-Czerechowski zamieszkały w Wielkiej Brytanii, członek Stowarzyszenia Techników Polskich oraz Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie (PUNO). Zachęcamy do zapoznania się z artykułem Profesora pt. „South Bank – Whitehall – nowe serce dla Londynu 21. Wieku” (w języku angielskim) na str. 68.

Ukończył on studia na Wydziale Architektury i Planowania Przestrzennego, Politechniki Wrocławskiej w 1952 roku oraz ‘Greenwich University’ w roku 1973 z tytułami mgr inż. arch. oraz MSc Arch TP.

Afiliacje zawodowe: Rejestrowany architekt, ‘Royal Institute of British Architects’ (RIBA), Stowarzyszenie Techników Polskich w Wielkiej Brytanii (STP), Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie (PTNO), Londyn.

Figuruje w Leksykonie „Kto jest Kim” Polonia 2000 (zawierającym ok. 500 wybitnych postaci 20w.), w Honorowej Księdze Nauki Polskiej, ‘Architekci Polscy w Świecie’ (opr. przez Instytut de Recherches Biographiques, France).

Doświadczenie dydaktyczne: Politechnika Wrocławska, Instytut Urbanistyki i Planowania Przestrzennego - asystent; Yarmouk University, Jordan ̶ Associate Professor of Architecture & Environmental Sciences, Harvard University, USA ̶ Graduate School of Urban Design, Professor of Urban Design (in position held), Polski Uniwersytet na Obczyźnie, Londyn – Profesor Architektury i Urbanistyki. Profesor wizytujący/‘guest lecturer’(partycypacja w ‘tutorials, critiques’ i seminariach) – Newcastle/Tyne University ̶ Dept. of Architecture, AA School of Architecture, Oxford University – Institute of Urban Design; Greenwich University; Kingston University; Uniwersytet Warszawski ̶ Instytut Stosowanej Psychologii Środowiska; Politechnika Wrocławska, Wydział Architektury.

Ważniejsze innowacyjne prace zawodowe/ badawczo - naukowe:

· „Miastoprojekt-Wrocław”, Kierownik Pracowni Śródmiejskiej (po wygraniu 3 konkursów urbanistyczno-architektonicznych).

· Opracowanie planu Szczegółowego Starego Miasta, stanowiącego jedno z pierwszych rozwiązań eliminujących ruch kołowy z centralnej części Stolicy Dolnego śląska w Polsce.

· Innowacyjnego systemu elastycznie pomyślanych jednostek mieszkaniowych pozwalający na kształtowanie mieszkań wg potrzeb/stylu życia użytkownika.

· Posiadacz 3 nagród państwowych oraz odznaczenie państwowe, za budynek eksperymentalny (1957) i odbudowę centrum Wrocławia.

· Realizacja jednego z największych (w tym czasie) budynków mieszkaniowych 11-kondgn. całkowicie uprzemysłowionego ‘Superunit” zawierającego 800 mieszkań (dla ok. 2500-3000 mieszkańców) dla spółdzielni ‘Wojewodzianka’ wraz z proponowanym „centrum” usług socjalno-handlowych i ogrodów, na najwyższej kondygnacji.

· Propozycja odbudowy dzielnicy Wrocław-Zachód na 40 tys. mieszkańców z odpowiednimi usługami miejskimi i stadionem na 80 tys. widzów, wprowadzająca bezkolizyjne piesze dojścia do usług socjalno-usługowych/parku (I-sza nagroda w urbanistyczno-architektonicznym konkursie zamkniętym).

· ‘Greater London Council’ ̶ podjęcie pracy w Departament of Architecture & Civic Design’ oraz ‘Planning & Transportation’, ‘Environmental Studies Group’.

· Partycypacja w badawczym opracowaniu metody oddziaływania inwestycji na środowisko – później nazwanej – ‘Environmental Impact Assessment/ Statement’. W 20 lat później EIA/S przyjęte za główne oficjalnie uznane narzędzie oceny oddziaływania obiektu fizycznego na środowisko we wstępnym opracowaniu projektu.

· GLC (Greater London Council) ̶ Konkurs architektoniczno- urbanistyczny osiedla na 460 jednostek mieszkalnych i usług handlowo-komunalnych (I-sze miejsce) wprowadzający poczucie wspólnoty komunalnych jednostek mieszkaniowych na bazie studium wariacji behawioryzmu i środowiska.

· Prace w firmach prywatnych: ISER Architects, ISER International, ISER Hospital Design Executive, BBCR Architects – Partner ; Research Design Studio – Principal.

· Udział w największym i najtrudniejszym wg RIBA – międzynarodowym konkursie architektonicznym na Nowy Budynek Parlamentarny, Westminster. Projekt uplasowany został pośród 6 prac debatowanych w Parlamencie Brytyjskim.

· Opublikowane w Architects’ Journal (18.10.72r.) studium urbanistyczne – do projektu NBP – proponujące stworzenie kompozycji urbanistycznej Parlament Square-Whitehall-Trafalgar Square, eliminujacego ruch kołowy w tej części miasta, wzbudziło duże zainteresowanie w kołach parlamentarnych i rządowych, powodując opracowanie planu szczegółowego na osobiste zlecenie ówczesnego Ministra Budownictwa i Prac Publicznych .

Projekt ten stanowił później podstawę opracowań w latach 1981, 1985 i opracowania ‘Millennium’ projektu Transformacji Centrum Londynu – nowego serca stolicy – ‘South Bank-Whitehall’ złożonego na zaproszenie ‘Westminster City’ i ‘Lambeth Borough Councils’ w 1994r.

· Projekt stworzenia nowego centrum Londynu łączącego South Bank z Whitehall poprzez strukturę wysokościową (wieżę o wys.1000m) nad Tamizą – proponującą zastosowanie ostrza najnowszych technologii „eksploracji uniwersum” jak i podwodnego świata. Stanowi nie tylko przykład wprowadzenia zrównoważonego środowiska ale również, prawdopodobnie pierwszą próbą, projektu ‘niematerialnej’ kompozycji, tworzącej ‘pixel’ architekturę w skali urbanistycznej. Projekt został uznany przez Biuro Rządowe ds. Londynu i osobistm liście Sekretarza Stanu „za wizję idącą daleko w przyszłość 21w”.

Przykładami innowacyjnych opracowań inteligentnych obiektów zrównoważonego środowiska są również projekty:

· narodowego Centrum Szkła w Sunderland z kopułą geodezyjną o średnicy 52m wykonaną całkowicie ze Szkła, bez użycia metalu,

· centrum komercyjne, o wysokiej technologii w ‘Metro Centre Gateshead’ (I-sza nagroda w Konkursie architektonicznym zamkniętym).

· Projekt Urbanistyczny Metro Centre uzyskał nagrodę BCSC za jakość dokumentacji i integracji z otoczeniem. Przede wszystkim był największym sukcesem komercyjnym W. Brytanii/ Europy, przyczyniając się do dramatycznego zmniejszenia bezrobocia w tej części Anglii.

Najwcześniejszym przykładem zrównoważonego środowiska było opracowanie:

· w 1982 r. osiedla mieszkaniowego całkowicie samowystarczalnego, pracy badawczej w ‘Yarmouk University’ w Jordanii „Community Chain Programme”, co jest odzwierciedlone w habitacie kultury i cywilizacji Islamu (10 lat przed szczytem w Rio de Janeiro, agenda 21).

· prace badawczo-naukowe objęły opracowania metodologii nauczania wprowadzając studia psychologii środowiska i taksonomii behawioryzmu, na bazie wcześniej opracowanej Metodzie Osiągania Celów (Goal Satisfying Methodology/ Environmental Design Field).

· jak również osiedle samowystarczalne, wraz z systemem fabrykacji (‘Automated laser control erection-management system) elastycznie pomyślanych jednostek mieszkalnych złożone do Housing Corporation w 1987r.,

· oraz projekt samowystarczalnego domu „photonic architecture” opracowanego na międzynarodową konferencję i wystawę w Milton Keynes w 1994r.

· współpraca przy projekcie i implementacji wysokościowego obiektu ‘Tower Block” w Belfaście, płn. Irlandia. Przykładowym projekcie konserwacji energii.

· w ‘Kingston University’ na Wydziale Technologii (Research Professor/ Principal Investigator) prace badawcze nad sustainable development przy udziale Research Design Studio dla ‘Environmental Physical Engineering Research Council; prace przygotowawcze do 5 i 6 Ramowego Programu Badań, Rozwoju Technicznego i Prezentacji Unii Europejskiej ‘Miasto Jutra’,

W Polsce w latach 1997 – 2002 zostały opracowane :

· w Warszawie, w Porcie Praskim, projekt inteligentnego obiektu, wertykalnej przyszłościowej struktury urbanistycznej o wys. ok. 350m ze studium urbanistycznym unifikującym lewo i prawobrzeżną stolicę.

· projekt transformacji Koszalina zakotwiczający – po przez Wielką Oś Bałtycką - naturalną stolicę środkowego Pomorza na Bałtyku wraz z opracowanym projektem strategicznego centrum handlowo–usługowo-rozrywkowego na pl. Papieskim, wprowadzającym nowe technologie. Projekt otrzymał I-szą główną nagrodę w ogólnopolskim konkursie na ‘Intercity Poznań’ w 1997r. Szeroko publikowany w prasie, łącznie z debatami w radiu i telewizji.

Bieżące prace obejmują: opracowania 4* hotelu z barami i restauracją oraz centrum konferencyjnym a także apartamentów mieszkalnych w Glengariff hr. West Cork, w Irlandii.

Reasumując trzeba stwierdzić, że metodyczne podejście do prac architektonicznych i urbanistycznych doprowadziło do:

· wygrania 21 nagród w konkursach krajowych i międzynarodowych,

· 5 nagród za zrealizowane zespoły architektoniczne i urbanistyczne,

· 3 nagrody państwowe za budynek eksperymentalny i odbudowę centrum Wrocławia,

· odznaczenia państwowe za zasługi na polu architektury i urbanistyki,

Publikacje:

· w profesjonalnej prasie/ magazynach jak również udział w konferencjach, Kongresach i sympozjach naukowych, krajowych i międzynarodowych (7 referatów). Udział w debatach radiu i tV. Prace publikowane w powszechnej prasie, profesjonalnej oraz wydaniach książkowych.

· kontrybucja do brytyjskiej strategii dotyczącej zrównoważonego środowiska dla Ministerstwa ‘Departament of the Environment’ (Round Table’), dla ONZ.

· wystawy Prac w 11 stolicach świata łącznie z XIII Biennale de Paris, Kongresach UIA.

Zainteresowanie teatrem spowodowało opracowanie kilku scenografii m.in. do sztuk Szekspira „Romeo i Julia”, Ibsena „Peer Gynt” etc. (włączając do scenografii audytorium, foyer i plac przed teatrem).

Udział w II wojnie światowej:

· dwukrotnie ranny, kontuzjowany i zasypany w szpitalu polowym ostrzelanym z ciężkiej artylerii przez Niemców,

· odznaczony Krzyżem Walecznych (na polu bitwy), Krzyżem AK, Krzyżem Partyzanckim, Medalem Wojska, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Odznaką „Burzy”, Odznaką Grunwaldzką.

· za zasługi na polu Architektury i Urbanistyki – Srebrnym Krzyżem Zasługi (odrzucony) oraz Odznaką Budowniczego Polski.

Czytając powyższą historię i osiągniecia profesora Włodzimierza Bronic-Czerechowskiego – widać, że jest to osoba, która z całą pewnością może być zaliczona do wybitnych, polskich inżynierów mieszkających w Wielkiej Brytanii, ale o osiągnięciach przekraczających granice tej wyspy, a nawet europejskiego kontynentu.